Grenzen voelen
- 3 mrt
- 3 minuten om te lezen
Grenzen aangeven wordt vaak gezien als naar een ander uitspreken wat je niet prettig vindt. In werkelijkheid begint het veel eerder, namelijk bij het het voelen van jouw lichamelijke signalen. Aanhoudende stress zorgt ervoor dat we goed zijn in aanpassen, doorzetten en rekening houden met anderen. Dat zijn kwaliteiten, maar ze kunnen er ook voor zorgen dat je je eigen behoeften steeds meer uit het oog verliest.
Hoe een grens in het lichaam voelbaar is
Een grens is geen abstract concept. Het lichaam laat heel concreet merken wanneer iets te veel is, bijvoorbeeld door:
Spanning in schouders, nek of buik;
Een neiging om achteruit te bewegen;
Een plotseling gevoel van vermoeidheid;
Irritatie of onrust zonder duidelijke reden.
Het zijn soms maar subtiele signalen als eerste reactie op iets wat er gebeurt. Aangezien we deze rationeel niet altijd kunnen linken aan een gebeurtenis, drukken we ze (on)bewust vaak weg. Zo verlies je beetje bij beetje de connectie met jouw lichaam.
We zijn minder bewust van lichamelijke signalen bij emotionele spanning
Bij een fysieke bedreiging herkennen de meeste mensen hun lichamelijke reacties vrij snel. Stel je voor dat er plotseling een auto hard op je afkomt of iemand onverwacht te dichtbij komt. Je voelt onmiddellijk wat er gebeurt: je hartslag gaat omhoog, je adem stokt, je spieren spannen zich aan. De link tussen wat er gebeurt en wat je lichaam doet, is duidelijk.
Bij emotioneel ongemak werkt dit vaak anders. Wanneer iemand iets zegt wat niet goed voelt, wanneer er een verwachting op je afkomt waar je geen ruimte voor hebt, of wanneer je jezelf aanpast om de sfeer goed te houden, is de bedreiging minder zichtbaar. Er is geen direct gevaar, maar het lichaam reageert wƩl.
Die reacties zijn vaak subtieler:
Lichte spanning in de buik;
Kort inhouden van de adem;
De neiging om te glimlachen of door te praten;
Een gevoel van verkramping of innerlijke terugtrekking;
Omdat deze signalen niet acuut lijken, hebben veel mensen geleerd ze te negeren of weg te drukken. Zeker als aanpassen, doorgaan of sterk zijn ooit nodig was in je leven, wordt dit een automatisch patroon.
Wat we wegdrukken, verdwijnt niet
Het wegdrukken van lichamelijke signalen betekent niet dat ze verdwijnen. Ze worden alleen minder bewust waargenomen. Het lichaam blijft echter reageren, vaak onder de oppervlakte.
Na verloop van tijd kan dit zich uiten in:
Aanhoudende spanning;
Vermoeidheid zonder duidelijke oorzaak;
Prikkelbaarheid;
Het gevoel jezelf kwijt te raken.
Bewustwording als eerste stap naar gezondere grenzen
Veel mensen proberen hun grenzen beter te bewaken door anders te communiceren. Dat kan helpend zijn, maar werkt alleen als jouw innerlijke grens voor jezelf helder is.
Lichaamsgerichte coaching richt zich op het weer leren herkennen van deze vroege signalen.
We leren voelen:
Waar in het lichaam een ājaā of āneeā voelbaar wordt;
Hoe dichtbij iets of iemand mag komen;
Wat er verandert wanneer je vertraagt en luistert.
Dit gebeurt zonder confrontatie, maar met nieuwsgierigheid en respect voor het tempo van jouw lichaam. Door opnieuw aandacht te geven aan lichamelijke reacties bij emotioneel ongemak, ontstaat er keuzevrijheid. Je hoeft niet meteen anders te handelen, maar je bent wĆ©l beter geĆÆnformeerd.
In coaching in de natuur creƫren we ruimte om deze signalen rustig te onderzoeken. Zonder oordeel, zonder haast, en altijd binnen wat veilig voelt voor jou.
Wil je zelf ervaren hoe je jouw behoeften en grenzen kan voelen in je lichaam?
In deze oefening kan je op een veilige en rustige manier ervaren hoe jouw lichaam een grens aangeeft.
Wil je hiermee gaan oefenen en je grenzen leren aangeven naar anderen?
Dan nodig ik je uit om verder te lezen of contact op te nemen voor een kennismaking.
Opmerkingen